JEDYNY PROBLEM

Jedynym prob­lemem, na który w tym względzie napotykają politycy, jest kwestia szybkiego przemieszczania się po kraju, aby wziąć udział w jak najwięk­szej liczbie spotkań. Problem ten został skutecznie rozwiązany przez Adolfa Hitlera i Josepha Goebbelsa w 1932 r. Opracowali oni nowy sposób prowadzenia kampanii wyborczej, tzw. flight-stop. Polegał on na oblatywaniu Niemiec samolotem, co umożliwiało Hitlerowi przemawia­nie jednego dnia w kilku miastach (Kleszcz, 1994; Ociepka, 1997). Po­dobny sposób prowadzenia kampanii wyborczej, chociaż mniej zaawanso­wany technicznie, zastosował Aleksander Kwaśniewski podczas wyborów prezydenckich w 1995 r. w Polsce. Podróżował on po kraju specjalnie wynajętym czerwonym autobusem, który przez jego sztab wyborczy określany był mianem „KWAK-busu”.

TECHNIKI WYWIERANIA WPŁYWU

Techniki wywierania wpływu na innych mogą przyjmować różne postaci, które jednak, według Cialdiniego (1996), można zaklasyfikować do jednej z sześciu podstawowych katego­rii reguł sterujących przebiegiem ludzkiego postępowania: wzajemności, konsekwencji, społecznego dowodu słuszności, lubienia, autorytetu i nie­dostępności. Od czasu Rewolucji Francuskiej i narodzin systemu demokratycznego do lat 50. naszego wieku bezpośrednia komunikacja międzyludzka i związane z nią techniki perswazyjne były dominującymi sposobami wykorzystywanymi przez polityków do zdobywania przychylności i po­parcia obywateli (Dobek-Ostrowska, 1997a; Furet, 1994; Le Bon, 1994; Riker, 1986). Tego typu działania najczęściej przybierały i ciągle przy­bierają formę wiecu wyborczego. Pozwala on bowiem kandydatom ubie­gającym się o różne urzędy państwowe na przedstawienie swoich kom­petencji i poglądów dużej grupie wyborców jednocześnie.

PROCES FORMUŁOWANIA WYPOWIEDZI

Procesy formu­łowania wypowiedzi i przekazywania jej rozmówcy są identyczne tak, jak identyczny jest czas nadania i odbioru tej wypowiedzi. Uczestnicy biorą bezpośredni, osobisty udział w kształtowaniu procesu komunika-cyjnego (Argyle, Henderson, Furnham, 1994; Collet, Lamb, 1994; Delia, 0’Keefe, 0’Keefe, 1982). Role nadawcy i odbiorcy mają charakter wy­mienny. Łączą ich przede wszystkim relacje osobowe o charakterze dia- logicznym. Akty komunikacyjne pełnią funkcje informacyjne, ewaluacyj­ne i regulacyjne. Funkcje regulacyjne odnoszą się do wypowiedzi, któ­rych intencją jest bezpośrednie oddziaływanie na zachowanie komuniku­jących się osób (Nęcki, 1996).

REKLAMA POLITYCZNA

W każdym ustroju demokratycznym partie i kandydaci polityczni stają wobec fundamentalnego problemu: w jaki sposób mogą komunikować się z wyborcami i wpływać na nich tak, aby zaakceptowali oni ich przy­wództwo. Podstawową formą społecznego komunikowania się jest bezpo­średnie porozumiewanie się osób za pomocą artykułowanych dźwięków oraz bogatego repertuaru gestów w celu osiągnięcia lepszego poziomu współdziałania i zaspokojenia własnych potrzeb społecznych. Intencją współdziałania może być realizacja wspólnego przedsięwzięcia lub reali­zacja celu odrębnego dla każdego z uczestników procesu komunikowania się takiego jednak, który wymaga jakiejś formy akcji z drugiej strony .

PRECYZYJNE OKREŚLENIE

Ich przedmiotem mogłoby być m.in.:   precyzyjne określenie optymalnej częstości emisji różnych rodzajów komunikatów w określonym odcinku czasu, z uwzględnieniem innych istotnych zmiennych, które pośredniczą w procesie przetwarzania treści tych komunikatów, takich jak np. zaangażowanie się w przetwarzanie treści komunikatów, sposób argumentacji (słaba vs. silna, emocjonalna vs. werbalna, pozytywna vs. negatywna);podjęcie dalszych badań nad określeniem zasad takiego zróżnico­wania powtarzających się komunikatów w seriach, które optymalizuje czas i natężenie koncentracji uwagi na nich;  podjęcie badań nad czynnikami zwiększającymi motywację do prze­twarzania treści komunikatów oraz minimalizującymi negatywne efekty powstające w wyniku ich powtarzania.

POD WPŁYWEM ODPOWIEDNIEJ STYMULACJI

Wreszcie po czwarte, typowy odbiorca programu informacyjnego na ogół nie jest nastawiony na pogłębioną analizę treści docierających do niego komunikatów. Jednocześnie dysponuje aparatem poznawczym, którego działania w całości nie jest w stanie świadomie kontrolować. Tak więc pod wpływem omawianej stymulacji system postaw, opinii i przekonań odbiorcy ulega nieustannym deformacjom, co w efekcie powoduje wy­raźną destabilizację wizji otaczającej go rzeczywistości. Wiele zagadnień bezpośrednio lub pośrednio związanych z perswazyj­ną wartością wielokrotnie odbieranych informacji wymaga dalszych badań i analiz.

KONSTRUKCJA TYPOWEGO PROGRAMU

W świetle omówionych wyników badań warto przeanalizować kon- strukcj ę typowego telewizyjnego lub radiowego programu informacyjnego i przewidywane nań reakcje telewidzów czy radiosłuchaczy. Po pierwsze, charakterystyczną cechą takiego programu jest to, że nadawane w nich wiadomości w ramach jednego wydania są często kilkakrotnie powtarza­ne. Po drugie, na czoło tych programów wysuwają się te informacje, które mają najbardziej sensacyjny charakter, a co się z tym najczęściej wiąże – są one intensywnie emocjonalnie zabarwione. Po trzecie, ze względu na swój oficjalny ton zawarta w nich argumentacja jest odbie­rana raczej jako silna i na ogół nie budząca zasadniczych wątpliwości.